Wat is liefde eigenlijk? Het antwoord dat er naar mijn mening het dichtst bij komt is: ‘Liefde is zijn met wat er is.’ 
In mijn visie is het de bedoeling dat we in steeds meer liefde gaan leven met dat wat er is, om vrede te sluiten met álle facetten van het leven. Met alles wie jij bent en met alles waarmee jij in je leven te maken hebt. En dat is hartstikke moeilijk, want je zit niet alleen bomvol emoties en gevoelens, maar ook barstensvol kritiek en weerstand.

Emoties zijn als de golven van de zee. De oordelen, kritieken en angsten die je hebt tegenover jouw gevoelens en emoties weerhouden je ervan om ermee te kunnen zijn. Je gaat het verstoppen, wegdrukken, afleiden. Het is net alsof je een dam plaatst in kolkend water. Het water zal nog woeliger worden. De dam zal breken, met alle gevolgen van dien.
Als je het echter door je heen kunt laten stromen, het erkent, er aandacht aan geeft, er mee kunt zijn, dan zul je merken dat de emotie veel minder erg is dan de weerstand die je ertegen had.

Probeer eens om nieuwsgierig te zijn naar je emoties. Wat willen ze je eigenlijk vertellen?
Pas als je emoties en gevoelens leert kennen, kun je er mee leren omgaan. Bovendien zul je niet alleen jezelf beter kunnen begrijpen, maar ook de processen van mensen om je heen. De woelige wateren van je kinderen bijvoorbeeld...

De manier waarop je met jezelf en jouw emoties omgaat, is bepalend voor de wijze waarop je met de emoties van je kind omgaat, want:

Alles wat in jou is, is ook in mij
Alles wat in mij is, is ook in jou
Bevrijd ik mij van mijn oordelen, weerstanden en angsten
dan maak ik ook jou vrij!

Lieve papa en mama,

Ik wil voelen dat ik helemaal oké ben

zoals ik ben

met mijn fijne dingen

en met mijn minder fijne dingen

Een alledaags tafereel: een kind is lekker aan het spelen en stoot opeens zijn hoofd. Zijn vader of moeder wrijft over de pijnlijke plek en zegt goedbedoeld: ‘Ssssst, huil maar niet, het valt wel mee. Het is alweer over.’ Maar is de pijn van het kind echt over? Is de schrik echt voorbij?